Κουτιά

Έχω ακούσει να λένε,πως τα πράγματα γύρω μας,"χρωματίζονται",ανάλογα με το πώς τα βλέπουμε εμείς οι ίδιοι.Πως έχει σημασία το πόσο "χρωματιστά" θα μας φανούν,ανάλογα με τις σταγόνες που θα "ρίξουμε" σ'αυτά,μέσα απο την "παλέτα" της ψυχής μας.Δέν ξέρω αν αυτό μπορεί να ισχυεί στην περίπτωση που η "παλέτα" μας έχει αδείασει και έχει "ξεμείνει" απο..."χρώματα".Ή, αν απλά διαθέτει μόνο το γκρίζο χρώμα των πεζοδρομίων αυτής της πόλης.Είτε απο επιλογή,είτε απο αμέλεια αυτή η πόλη είναι γεμάτη αντιθέσεις.

Πολλά τετράγωνα κουτιά παντού.Που οι άνθρωποι τ'αποκαλούν "σπίτια" και ζούν μέσα σ'αυτά.Τακτοποιημένα το ένα δίπλα στο άλλο.Τσιμέντο και σίδερο.Και η όποια ζωή,προσπαθεί να χωρέσει μέσα τους.Συχνά οι άνθρωποι,δέν ξέρουν ποιός ζει στο διπλανό κουτί,ούτε στο επάνω,ούτε στο κάτω απο το δικό τους.Μα δεν έχει σημασία.Σε κουτί ζούν κι αυτοί.Κι οσο να πει κανείς,αυτό είναι κάπως παρηγορητικό.Μπορεί κανείς ν'αγαπήσει την κλειστοφοβία του εκεί μέσα,να ψιθυρίσει τα μυστικά του στο -ποτισμένο απο ανθρώπινο γεννετικό υλικό- τσιμέντο και να κρεμάσει αφίσες με κομμάτια ουρανού για να θυμάται την κάποτε γαλάζια όψη του.Κι όσο κι αν εσένα σου μοιάζει το λιγότερο εφιαλτικό όλο αυτό,ακούς φωνές να λένε:"Και πού να πάμε;Εδώ μας βάλανε".

Υπάρχουν κι άλλα,σιδερένια κουτιά με ρόδες.Και μ'αυτά τα κουτιά οι άνθρωποι μετακινούνται.Καθιστοί και άνετοι.Κι αύτο είναι ένα πολύ μεγάλο επίτευγμα.Κι ας βγάζουν ενοχλητικούς θορύβους και άσχημες μυρωδιές,αρέσουν στους ανθρώπους και υπάρχει πάντα χώρος γι'αυτά.Κι αν δεν υπάρχει,δημιουργείται.Απο τσιμέντο πάντα.Κι εσύ ενω κοντεύεις να πάθεις νευρικό κλωνισμό απο το θόρυβο,σκέφτεσαι πως οι άνθρωποι μάλλον θ'ακολουθούν κάποια ιατρική συμβουλή όταν μπαίνουν σ'αυτά τα κουτιά,γιατί μπορούν να μετακινούνται στην ίδια στάση που έχουν και στον καναπέ του "σπιτιού" τους.Προσπαθείς να παρηγορηθείς απ'αυτή τη σκέψη,την ώρα που νομίζεις οτι πάσχεις απο κάποια μορφή αναγκαστικής ακινησίας.

Κι όμως,υπάρχει και φώς.Που όπως ξέρουμε,όλα τα κάνει όσο να'ναι πιο όμορφα.Είναι ένα κίτρινο,αρρωστημένο φως στους στενούς τσιμεντένιους δρόμους τις νύχτες,που σου επιτρέπει να δεις και να θαυμάσεις όσα κουτιά τραβάει η ψυχή σου.Καμιά φορά,σου φαίνονται σαν μεγάλα,άγρυπνα και αποχαυνωμένα μάτια,που βγάζουν κίτρινο φως λόγω κάποιας ανίατης ασθένειας.Όμως για να τα έχουν επιλέξει οι άνθρωποι,θα πει πως τ'αγαπούν κι αυτά όσο τα κουτιά,το τσιμέντο και το σίδερο.

Οι άνθρωποι!Αχ,οι άνθρωποι!Έχει τόσο ενδιφέρον να τους παρατηρείς.Και μεσα στα τσιμεντένια κουτιά τους και έξω στους τσιμεντένιους δρόμους.Συχνά,τους βλέπεις με το κεφάλι τους σκυμμένο να περπατούν γοργά.Σαν να είναι μόνος ο καθένας τους κι όλα τ'άλλα γύρω που συμβαίνουν να σε προβληματίζουν,μήπως τελικά πάσχεις απο παραισθήσεις που τα βλέπεις.Άλλοτε,σου θυμίζουν μύγες έτσι όπως πηγαίνουν τυφλά,μηχανικά,μαγεμένα,υπνωτισμένα προς κάτι άλλα κουτιά με φως απ'έξω και πολλά πολλά ρούχα και παπούτσια μέσα.Και κολλούν εκεί.Κι εσύ εξακολουθείς ν'ανησυχείς για τις παραισθήσεις σου και είσαι ένα βημα πριν ρωτήσεις εκείνους τους δυο-τρεις ζητιάνους,κι εκείνη τη γυναίκα που κλαίει,κι εκείνους τους αγανακτίσμενους ανθρώπους που φώναζουν,αν όντως υπάρχουν ή έχεις τρελαθεί.

Κι έπειτα,είναι κι εκείνα τα μέρη.Κάτι πιο μεγάλα κουτιά με πολλά φώτα και διαπεραστικούς ήχους σαν κάποιος να έχει μόλις πέσει θύμα σφαγιασμού.Σπάνια μπορεί να δεί κανείς καθαρά τα πρόσωπα των ανθρώπων εκει,ν'ακούσει τη φωνή τους και ν'ανταλλάξει κάποια μορφή ουσιαστικής επικοινωνίας.Δεν μπορείς να δεις κάποιον εύκολα να χαμογελά,αν δεν έχει κάποια ποσότητα αλκοόλ στα χέρια του και κατ'επέκταση στο αίμα του.Θα μπορούσε αυτό το κουτί να είναι σαν αυτά που υπνωτίζουν τις "μυγες",όμως όχι με ρούχα και παπούτσια.Μόνο με σάρκα,αλκοόλ,ναρκωτικά και σαπισμένα μυαλά.Και πάνω που λες πως αποχώριζεσαι τις παραισθήσεις σου,σκέφτεσαι πως αν τα έβλεπαν και οι άλλοι γύρω σου όλα αυτά σίγουρα δε θα ήταν εδώ.

Τελικά τα "κουτιά-σπίτια",μάλλον είναι πιο ευχάριστα σκέφτεσαι.Εκεί οι άνθρωποι κοιτούν ένα άλλο κουτί που μέσα έχει χρώματα,σχήματα,ρούχα,παπούτσια,μουσική και άλλους ανθρώπους.Και το κοιτούν ώρες ατέλειωτες.Και μόνοι και μαζί με άλλους,που όμως δέ συνομιλούν μαζί τους.Απλά κοιτούν το κουτί.Και δείχνουν ευχαριστημένοι.Όμως ξαφνικά,κάποιοι λένε μέσα απο το κουτί,πως τα φώτα στους δρόμους δεν είναι κίτρινα,πως οι δυο-τρεις ζητιάνοι δεν υπήρχαν,πώς σ'εκείνο το σφαγείο δεν υπήρχαν ναρκωτικά και ψεύτικα χαμόγελα.Πως δεν είδες ποτέ εκείνη τη γυναίκα να κλαίει,ούτε τους αγανακτισμένους ανθρώπους που φώναζαν δυνατά.Πως όλοι αυτοί οι τόνοι τσιμέντου που είδες,δέν υπήρχαν αλλά υπήρχαν πολλά δέντρα που οι ίδιοι έχουν φυτέψει.Φυσικά,η βιτρίνα σάρκας και τα σαπισμένα μυαλά ήταν απλά στη φαντασία σου.Και τότε,έχεις σχεδόν τη βεβαιότητα πως χρειάζεσαι ψυχιατρική παρακολούθηση.

Όμως ναι.Υπάχει ελπίδα!Τα μικρά παιδία,οι μικρότερης ηλικίας άνθρωποι που ξέρουν κι απο παραμύθια και δέν τους έχεις δεί ακόμη.Ναί.Αυτοί μπορούν να σου εξηγήσουν.Τους βρίσκεις μέσα στα κουτία τους,να κοιτούν σε κάτι άλλα κουτία,μέσα στα οποία "παίζουν" όπως λένε.Εσύ δέν βλέπεις κάπου φίλους τους τριγύρω.Μόνο αυτό το κουτί και τόνους έτοιμου φαγητού.Και πάνω που ζητάς να μάθεις άν όντως έχεις τρελαθεί,δυό μάτια σαν τα κίτρινα φώτα των δρόμων σε κοιτούν άλλωτε φοβισμένα,άλλωτε επιθετικά.

Ποτέ η σκέψη,η ψυχή,ο προβληματισμός,η δημιουργικότητα και η ανθρώπινη επικοινωνία δε θα χωρέσουν σε κανένα κουτί.Αυτό με παρηγόρησε και έπεισα τον εαυτό μου πως δέν έχω τρελαθεί.Τα κουτιά είναι για τους νεκρούς.Και δεν μπορεί όλοι να'ναι νεκροί.