Φίλοι & Εχθροί

Η πρόταση είναι απλή: όσοι δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου.

Όσοι δεν μοιράζονται τις ίδιες απόψεις και ιδέες διαιρούμενες για το κάθετι πάντα, δεν εννοώ καθολικά είναι εχθροί μου. Αυτό είναι μαύρο-λευκό... Η σύνθεση όλων αυτών των αντικειμένων συνολικά σαν μια σχέση ανθρώπων είναι που φτιάχνει το γκρίζο.

Αυτό γίνεται με κάποια βαρύτητα που προσδίδει ο κάθε άνθρωπος με διαφορετικό τρόπο στο κάθε μικρό δίλημμα. Καθαρά μαθηματικά. Με τέτοιους παράγοντες σταθμίζουμε τις συμπάθειες και τις αντιπάθειες μας. Χρησιμοποιώντας πάντα μια ιεραρχική δομή σύμφωνα με τις βαρύτητες που έχει προσδώσει ο καθένας μας για την κάθε του αντίληψη.

Επανέρχομαι λοιπόν, όταν λέω ότι κάποιος είναι εχθρός, δεν εννοώ (απαραίτητα) ότι θα πρέπει να τον σκοτώσω ή να τον υποδουλώσω αλλά ανάλογα το αντικείμενο της διαφοράς μπορεί κάποιος από το να μη τον ενδιαφέρει να πείσει κάποιον, μέχρι να τον κάνει να γίνει ιεραπόστολος της σκέψης του, δηλαδή να τον καταφέρει τόσο καλά που να τον κάνει να διαδίδει την αρχικά αντίθετη για αυτόν άποψη.

Ένα μεγάλο στοίχημα είναι αυτό των σχέσεων, να καταλάβεις δηλαδή από νωρίς ει δυνατό σε τι ακριβώς απόχρωση κυμαίνεται το γκρίζο της σχέσης ώστε να μην έχεις παράξενα φαινόμενα αργότερα. Κάτι το οποίο απαιτεί μεγάλη μαεστρία και δυστυχώς αρκετά συχνά οδηγεί σε δράματα λόγω κακής εκτίμησης.
Τι προσπαθώ να πω.. Απλώς θέλω να υποστηρίξω με θέρμη την γνωστή έκφραση πόλεμος πατήρ πάντων. Πρέπει να είμαστε σε διαρκή πόλεμο, σε εγρήγορση. Ή πιο σωστά, είμαστε σε διαρκή πόλεμο. Απλά πρέπει να το αντιληφθούμε και να λάβει ο καθένας τα μέτρα του. Προς το παρόν δυστυχώς περισσότερο ισχύει και ο νόμος της ζούγκλας. Κάποιοι λένε ότι αυτό είναι νομοτελειακό. Ότι δηλαδή έτσι είναι η φύση μας. Κάποιοι άλλοι, ενας εκ των οποίων και ο γράφων διαφωνούμε.

Το ζητούμενο για μένα δεν είναι η διαφωνία, αυτή καθαυτή είναι κάτι πολύ θετικό. Αυτό που φοβάμαι είναι τα μέσα πειθούς και ο τρόπος διαφωνίας. Επίσης τι σχέσεις ισχύος έχει το κάθε μέρος. Σε έναν ιδεατό κόσμο δύο απόψεις θα έχριζαν της ίδιας προσοχής και θα λαμβάνονταν εξίσου υπόψη. Δυστυχώς δεν είναι έτσι.

Τέλος, θέλω να πω ότι αυτό το κείμενο δεν έχει κανένα απολύτως σκοπό, απλά θέτω σκέψεις στην σειρά (ανεπιτυχώς). Αν όμως θα ήθελα να μείνει κάτι σε όποιον κάθησε να διαβάσει τις λίγες αυτές αράδες, αυτό θα ήταν να μην αφήσει ποτέ τα όπλα και να ζητάει το αυτονόητο: Να ακούγεται πάντα η άποψη του και να προσπαθεί να τον λαμβάνουν υπόψη. Και είθε να τα καταφέρει... Φιλάκια ρουφηχτά!