Του Δόκτορος το ανάγνωσμα...

Από σήμερα εγκαινιάζω μια καινούργια στήλη με προσωπικά μου αποστάγματα σκέψης και έκφρασης... Δεν τα ονοματίζω ως ποιήματα, θα μπορούσαν να είναι λόγω δομής αλλά είναι διάφορα ερεθίσματα που κατά καιρούς με έχουν κινητοποιήσει πνευματικά ώστε να τ' αποτυπώσω σε χαρτί... Αποφάσισα πλέον να τ' αντιγράψω και στο blog αυτό. Θα ήθελα να μοιραστώ κάποια με σας πιο πολύ για να σας δώσω και τη δική μου πινελιά στους πιθανούς προβληματισμούς σας με τρόπο αλληγορικό...

Ξεκινώ με τα παρακάτω απόσπασματα που έγραψα στις αρχές περίπου του 2010...



Ελεύθερη σκέψη

Η ευτυχία είναι στιγμές,
στιγμές μοναδικές,
ανεπανάληπτες...
Το κατάλαβες;
Δεν επαναλαμβάνονται!
Ζήσε το τώρα,
ξέχνα το πριν,
μη σκέφτεσαι το μετά...
ζήσε αληθινά!!!
Ένα τέλος έχει ένα ξεκίνημα.
Την οριοθέτηση την κάνουμε εμείς.
Μια σταγόνα βροχής είναι οιωνός καταιγίδας...
Εμείς όμως πρέπει να βρούμε υπόστεγο...να προφυλακτούμε
Έτσι και με τα προβλήματα,
τα μικρά, τα ανθρώπινα καθημερινά λάθη και πάθη,
πρέπει να τα δεχόμαστε προτάσσοντας το υπόστεγο της κρίσης μας
και να γινόμαστε κοινωνοί νέων πραγμάτων,
αλλαγών μεγάλων και μικρών..
Έτσι χτίζουμε τη σοφία μας, την αρετή και την παρρησία μας,
έτσι νιώθουμε τον κόσμο τον πραγματικό και όχι τον ιδεατό!
Ας είμαστε λοιπόν συμμέτοχοι στο παιχνίδι της γνώσης, της μαθησιακής λαγνείας διότι ο άνθρωπος που τολμά να διδάσκεται
δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια ευτυχισμένη ζωή.







Το ανθρώπινο στήριγμα

 Σιγά! Θα πέσεις…
Κι αν πέσεις θα χρειαστεί να σε σηκώσω,
Είναι μεγάλο βάσανο
Η καρδιά να σηκώνει το βάρος του χρέους
Του χρέους να βοηθά
Να δίνει να μη ζητά
Ν’ αποζητά
Την αγάπη, την άδολη, την ανυστερόβουλη
Την από – εγώ – κεντρωμένη.
Μπορείς να μπεις σ’ αυτό το μονοπάτι,
Θα δεις φως, καλοσύνη, χαρά
Φανερωμένη σε πρόσωπα λαμπερά!
Αυτός πρέπει να είναι ο σκοπός
Ο αέναος ανυπέρβλητος βρυχηθμός του ηφαιστείου μέσα σου
Που βγάζει λάβα δοτικότητας..
Σαν το κύμα που τρώει το βράχο
Έτσι κι εσύ θα χτυπάς στην ψυχή και στην φιλοφροσύνη των ανθρώπων.
Μια γροθιά θα είναι ο σεβασμός με την ανέχεια
Αυτά πάνε μαζί
Ξεκινούν τη σχέση, τη διατηρούν, δεν την αφήνουν να πεθάνει.
Ποτέ σου μην λησμονήσεις τις στιγμές, τα λόγια, τις καταστάσεις
Αυτά είναι που σε κάνουν να βαδίσεις μια ρώτα κοινωνική..
Η καταξίωση στη σκέψη των άλλων πρέπει να είναι το μότο σου
Γι’ αυτό αξίζει να προσπαθείς
Γιατί ο άνθρωπος που δεν αγαπά
Αν δεν ανέχεται, αν δεν σέβεται, δεν υπάρχει πραγματικά!
Ζει μέσα σ’ ένα κόσμο μεταξύ γνωστών - ξένων
Δεν συμπονά, δε μαθαίνει, δεν αφουγκράζεται
Δεν νιώθει, δεν νοιάζεται, δεν μοιράζεται
Αλλά μόνο δικάζει και δικάζεται!
Προορισμός σου λοιπόν
Είναι ο εμπλουτισμός του μέσα, του βαθύτερου εγώ σου
Να το κάνεις οικείο στις καρδιές των άλλων
Και όχι ξένο και φορτικό μέσα σ’ ένα σώμα αδιάφορο…
Ελπίζω να μην πέσω για να μην χρειαστεί να με σηκώσεις!